Blue Flower

mbank 2017

Ubezpieczenie dzieci w roku szkolnym 2017/2018

logo sp31 155x155

W roku szkolnym 2017/2018 nie będzie w szkole grupowego ubezpieczenia uczniów od Następstw Nieszczęśliwych Wypadków. Rodzice indywidualnie ubezpieczają dzieci u wybranego ubezpieczyciela.

Bliższe informacje w sekretariacie szkoły.

 

 

 

DOKĄD PO POMOC W TORUNIU - LINK
Świetlice środowiskowe/ogniska wychowawcze link
Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie link
Dopalacze, narkotyki – eksperymentowanie i uzależnienie link link link link link link link
Alkoholizm, nietypowe uzależnienia, zaburzenia odżywiania – anoreksja, bulimia link link link
Osoby niepełnosprawne link link
Ofiary przemocy link link
Poradnie link
Lecznictwo psychiatryczne link
Telefony zaufania link link link
Komisariaty, Sądy, Prokuratura, Straż Miejska, Kuratorzy, Komornicy link
Zespół Interwencji Kryzysowych pdf
Lokalne placówki udzielające pomocy ofiarom przemocy w rodzinie na terenie miasta Torunia pdf
   
Strefy anonimowej i bezpłatnej pomocy w Internecie
Poradnie on-line – dopalacze, środki psychotropowe, narkotyki link link link link
Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży  link
Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie   "Niebieska Linia"  link link
Nie pozwól by trawa Cię przerosła – oceń czy jesteś w grupie ryzyka. Test PUM (Problemowego Używania Marihuany) link
Infolinia dla nauczycieli i rodziców  w sprawach dot.  bezpieczeństwa, form pomocy dziecku e-mail: pomoc(at)800100100.pl link
Uzależnienia behawioralne (od hazardu, Internetu, gier komputerowych i in.) Poradnia on-line link link
HIV/AIDS link
STOP DEPRESJI link
Poradnia telefoniczna i mailowa dla osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym link link
   
CZYTELNIA on-line – czasopisma, książki, poradniki, prezentacje multimedialne
Dopalacze, narkotyki link link link link
Uzależnienia behawioralne link
Materiały dla nauczycieli do realizacji profilaktyki uniwersalnej w szkole – programy, filmy, scenariusze link link link link link link link
   
dopalacze pomoc

nowydzialrodzicKażdy z nas potrzebuje motywacji do działania, do pracy, do nauki. Od najmłodszych lat funkcjonujemy w pewnych systemach motywacyjnych. W przedszkolu dzieci dostają słoneczka za dobre zachowanie, a chmurki za złe. Później są znaczki, plusy i minusy. W starszych klasach oceny, pochwały, uwagi. A w życiu dorosłym do pracy motywuje nas choćby comiesięczna pensja wpływająca na konto. Wiele dzieci z autyzmem nie ma naturalnej potrzeby do podejmowania zadania, czy jego ukończenia, nie zależy im na pochwale i uznaniu rodzica, czy nauczyciela. Dlatego staramy się tak organizować naukę, aby dziecku chciało się uczyć. Jak to zrobić? Najpierw musimy się zastanowić, czym nasze dziecko lubi się bawić, co lubi jeść, jak lubi spędzać czas. Robimy listę tych zabawek, smakołyków, aktywności. Na początku możemy dziecku pokazać dwie rzeczy do wyboru i tą, którą wskaże, kładziemy obok i dziecko może ją dostać zaraz, gdy prawidłowo wykona zadanie. To my decydujemy, jak długo dziecko może się bawić zabawką i nie może to trwać zbyt długo, bo jeśli się nią nacieszy, to już nie będzie chciało zapracować na nią. W przypadku nagród jedzeniowych ważne jest, aby podzielić smakołyki (np. czekoladę, paluszki, chipsy) na niewielkie kawałki, aby dziecko od razu się tym nie najadło. Należy pamiętać, aby od tego momentu wybrane zabawki i smakołyki były tylko nagrodami, czyli nie mogą być dostępne dla dziecka w dowolnym momencie i ilości. Dziecko musi na tę nagrodę zasłużyć, zapracować. Na początku dziecko bardzo często dostaje nagrody za każdy, mały sukces, każde wykonane zadanie. Gdy dziecko rozumie już zasadę pracy na nagrodę, wówczas możemy zacząć odraczać nagrodę w czasie, aby potrafiło dłużej skoncentrować się na zadaniu. Wprowadzamy punkty/żetony. Mogą to być klocki, naklejki, obrazki ulubionych zwierząt, postaci z bajek, pojazdów. Zaczynamy od trzech punktów, ale dwa możemy uznać już za "zdobyte" i za każdym razem, gdy zdobyty jest trzeci punkt komentujemy "wszystkie punkty!" i szybko wręczamy dziecku wcześniej wybraną nagrodę. Gdy dziecko zacznie zwracać uwagę na zdobywane punkty, dopiero rozszerzamy ich ilość na rzeczywiście zbierane 3, potem 5, dalej 10 punktów.
Zawsze musimy pamiętać, że dobrze zbudowany system motywacyjny to podstawa sukcesu naszego dziecka.


Opracowała: Dominika Brożek

 

 

nowydzialrodzicW pracy z dzieckiem z autyzmem należy przede wszystkim pamiętać o pracy nad kontaktem wzrokowym oraz o zbudowaniu systemu motywacyjnego. Rozpoczynając terapię musimy mieć świadomość, że nasze dzieci potrzebują dobrego zorganizowania, określonego porządku w nauce. Niejeden z nas korzysta z kalendarza, aby organizować swoją pracę, swój czas i nie zgubić się w codziennych obowiązkach. Dlatego też wykorzystujemy ten sposób uporządkowania rzeczywistości, aby nasze dziecko czuło się bezpiecznie w przewidywalnym planie zajęć. Do pracy wykorzystujemy zwykły segregator (np. formatu A5), do którego wkładamy koszulki z kolorowymi kartkami. W segregatorze na każdej stronie umieszczamy jeden symbol (np. figurę geometryczną przyczepioną na samoprzylepny rzep). To będzie plan naszego dziecka. Zadaniem dziecka jest dopasować symbol do identycznego znajdującego się na pudełku/koszyczku. Po dopasowaniu dziecko przynosi dane pudełko/koszyczek, wyjmuje zadanie znajdujące się w nim, a po zakończeniu zadania, chowa materiały i odkłada pudełko/koszyczek na miejsce, po czym wraca do planu i odczepia kolejny symbol.


Wśród pierwszych zadań (w pudełkach, koszyczkach) powinny się znaleźć:

  1. dopasowywanie takich samych przedmiotów (kładziemy przed dzieckiem minimum 3 różne przedmioty, wręczamy dziecku jeden do pary i mówimy "dopasuj")
  2. dopasowywanie takich samych obrazków (ćwiczymy podobnie, jak wyżej),
  3. sortowanie elementów według kolorów (kładziemy przed dzieckiem kartki/pudełka w trzech kolorach, na każdą z nich kładziemy po jednym elemencie komentując "tu są czerwone, tu żółte, tu niebieskie", po czym wręczamy dziecku po jednym przedmiocie mówiąc "dopasuj"),
  4. naśladowanie prostych ruchów z wykorzystaniem polecenia "zrób tak" (np. klaskanie, tupanie, podnoszenie rąk do góry, pokazywanie głowy, brzucha, nosa),
  5. rozpoznawanie nazw przedmiotów (kładziemy przed dzieckiem minimum trzy przedmioty, wyciągamy rękę i mówimy, np. "but"; zadaniem dziecka jest podać nam but; jeśli trzeba, to pomagamy dziecku podać nam but),
  6. nazywanie przedmiotów na widok (pokazujemy dziecku jeden przedmiot, np. miś, zadaniem dziecka jest nazwać przedmiot, możemy podpowiedzieć "miś" i schować zabawkę za siebie, aby zaraz znów ją pokazać dziecku i oczekiwać, aby samo nazwało przedmiot),
  7. imitowanie głosek, sylab (mówimy, np. "powiedz a", "powiedz me"; wykorzystujemy przede wszystkim te dźwięki, które wiemy, że dziecko jest w stanie wypowiedzieć, aby zrozumiało zasadę naśladowania oraz dźwięki bliskie dziecku, np. odgłosy zwierząt),
  8. komunikacja (sytuacyjnie uczymy dziecko machania i mówienia "pa-pa" na do widzenia, podawania ręki na "dzień dobry", przybijania piątki, gdy jest "super" zrobione zadanie, wyciągnięcia ręki, gdy dziecko chce powiedzieć "daj"),
  9. wskazywanie obrazków w książeczkach (możemy wykorzystać ulubione książeczki dziecka i prosimy, np. "pokaż dom" i możemy naprowadzać palec dziecka na właściwy obrazek),
  10. zabawa ciastoliną (wykonujemy ruchy, np. robienie wałka, kuli, placka, odrywanie kawałków, wciskanie palca z wykorzystaniem polecenia "zrób tak"),
  11. rysowanie po śladzie (wykorzystujemy dowolne wykropkowane kształty lub linie ciągłe oraz z początku gruby pisak; zwracamy uwagę, aby dziecko prawidłowo trzymało pisak),
  12. rysowanie według wzoru (pokazujemy dziecku na kartce wzór linii pionowej i mówimy "zrób tak", potem linie poziome, kropki, fale itp.),
  13. nawlekanie dużych korali na sznurek,
  14. zabawa naprzemienna (możemy tu wykorzystać rzucanie i łapanie piłki, pchanie do siebie auta, naprzemienne dmuchanie baniek, czy też grę w kręgle; uczymy, że raz gram "ja" – czyli dziecko, a raz grasz "ty"- czyli rodzic jednocześnie wskazując palcem dziecka odpowiednią osobę),
  15. samoobsługa (w zależności od umiejętności dziecka udzielamy w ubieraniu, rozbieraniu, myciu, jedzeniu tylko tyle pomocy, ile jest to niezbędne; pamiętamy, że pomaganie to NIE wyręczanie; zawsze dajmy tę chwilę dziecku, a może dziś zrobi to samodzielnie).

Opracowała: Dominika Brożek

 

 

nowydzialrodzicSpecyfika funkcjonowania dziecka z autyzmem oraz jego zamknięcie na wiele elementów świata zewnętrznego utrudnia nawiązanie z nim kontaktu. Cechą bardzo często występującą u dzieci dotkniętych autyzmem i dość łatwą do zaobserwowania jest zaburzony kontakt wzrokowy. Dzieci albo patrzą jedynie przelotnie w oczy osoby, z którą rozmawiają, albo nie patrzą wcale. Obserwuje się nawet aktywne unikanie tego kontaktu. Dlaczego ten kontakt wzorowy jest tak ważny? Zgodnie z zasadami terapii behawioralnej, dążymy do nawiązywania kontaktu wzrokowego przez dziecko z autyzmem, ponieważ jeśli ono nie patrzy, to nie obserwuje i nie słucha, a wówczas nie ma szans na uczenie się przez naśladowanie, ani zrozumienie, że porozumiewamy się mową.

 

JAK UCZYĆ DZIECKO Z AUTYZMEM NAWIĄZYWANIA KONTAKTU WZROKOWEGO?
  1. Poprzez manipulowanie pożądanym przedmiotem/smakołykiem i aktywne poszukiwanie kontaktu wzrokowego. Może wyglądać to z początku nieco nienaturalnie, a nawet zabawnie, ponieważ, gdy wiemy, co nasze dziecko lubi jeść lub czym się lubi bawić, wówczas pokazujemy dziecku ten przedmiot/smakołyk i gdy widzimy zainteresowanie, a nawet próbę zabrania nam tego, wtedy szybko chowamy przedmiot/smakołyk za siebie i patrzymy w oczy dziecka z bardzo bliskiej odległości. Jeśli dziecko odwraca główkę, aktywnie podążamy za jego twarzą tak, aby choć na chwilę złapać kontakt wzrokowy. Z początku będzie to jedynie chwilowy, przelotny kontakt, może nawet nie przez jedną sekundę, ale to wystarczy, aby pochwalić głośno "jak pięknie popatrzyłaś/popatrzyłeś" i natychmiast dać pożądany przedmiot/smakołyk.
  2. Manipulowanie materiałem dydaktycznym. W sytuacji, gdy np. ćwiczymy z dzieckiem dopasowywanie identycznych obrazków w albumie, dopasowywanie kolorów itp. i dziecko potrafi wykonać zadanie, wówczas tuż przed dopasowaniem elementu ma wysoki próg motywacji, co możemy wykorzystać i zatrzymać rękę dziecka tuż przed dopasowaniem elementu, jednocześnie niejako "wciskając" swoją twarz i wzrok w twarz dziecka. Gdy ono spojrzy nawet na ułamek sekundy – puszczamy dłoń dziecka, aby mogło dopasować obrazek. Natomiast, gdy chcemy skoncentrować uwagę dziecka na przedmiotach, czy pojedynczych obrazkach zanim wykonana zadanie, wtedy pokazujemy dziecku na chwilę obrazek/przedmiot i go chowamy za siebie (przedmiot), bądź zakrywamy (obrazek). Dopiero, gdy dziecko na nas spojrzy – nazywamy obrazek/przedmiot lub wydajemy polecenie, np. "dopasuj". Zadanie ma na celu utrwalanie nawiązywania kontaktu wzrokowego, jak również skoncentrowaniu się na mowie.
  3. Wykorzystanie systemu motywacyjnego. Wprowadzenie do pracy nagród w postaci smakołyków, ulubionych zabawek, czy nagrody odroczonej (czyli smakołyk lub zabawkę dziecko otrzymuje dopiero po uzbieraniu określonej liczby punktów) stwarza kolejną sytuację do nawiązania kontaktu wzrokowego. Za każdym razem tuż przed otrzymaniem punktu, czy nagrody aktywnie poszukujemy kontaktu wzrokowego z dzieckiem. Gdy dziecko rozumie już zasadę wymiany punktów na nagrodę i uzbiera wszystkie punkty, możemy wykorzystać tabliczkę z punktami do nawiązywania kontaktu wzrokowego. Możemy powiedzieć "masz wszystkie punkty, zaraz dostaniesz…., ale potrzymaj jeszcze tabliczkę". Wówczas przekładamy punkty na drugą stronę, a przy każdym punkcie dziecko ma nam spojrzeć w oczy. Moment tuż przed dostaniem nagrody to także wysoki próg motywacji, więc warto to wykorzystać, gdy nasze dziecko rzadko patrzy nam w oczy.
  4. Zawieszanie głosu. Technika z początku także może się wydawać nieco zabawna, gdy spojrzy się na nią z boku, ponieważ polega na zawieszaniu głosu w trakcie wypowiedzi, a nawet w połowie słowa za każdym razem, gdy dziecko przestanie na nas patrzeć, podczas gdy śpiewamy z nim w kółeczku (np. piosenkę "Kółko graniaste") lub gdy wydajemy mu polecenie, czy zadajemy pytanie. Kończymy wypowiedź, czy też kontynuujemy śpiewanie, gdy dziecko znów na nas patrzy.

Opracowała: Dominika Brożek

 

 

nowydzialrodzicBól kręgosłupa jest jedną z najczęstszych dolegliwości i uważany jest za problem społeczny. Nie każdy zdaje sobie sprawę, że na kondycję naszego kręgosłupa mają wpływ codzienne drobne czynności: to, jak siedzimy w pracy, jak dźwigamy zakupy, jak śpimy. Od tego trzeba zacząć – nauczyć się dbać o kręgosłup codziennie!
Ćwiczenia na kręgosłup są bardzo ważne i mogą zapobiec dolegliwościom, zwłaszcza jeśli wykonujemy je profilaktycznie, a nie wtedy, kiedy problem już się pojawił. Pamiętaj, że gimnastykę leczniczą i profilaktyczną powinno się wzbogacać ćwiczeniami wykonywanymi w każdych warunkach - w domu, a nawet w biurze podczas pracy.

Na co postawić?

  • przeciąganie
  • prostowanie pleców co kilka godzin w czasie pracy. Załóż ręce na kark i wypychając klatkę piersiową do przodu, staraj się zbliżyć do siebie łopatki;
  • napinanie mięśnie brzucha – również na siedząco;
  • przeprosty wywodzące się z metody McKenziego. Wstań od biurka, oprzyj ręce na talerzach kości biodrowej (lędźwiach albo na krzyżu) i przeginaj się w tył (10 razy);
  • przysiady, unosząc jednocześnie ręce do góry i zachowując właściwe krzywizny kręgosłupa

A teraz konkrety. Oto ćwiczenia na kręgosłup, które warto wykonywać w ramach codziennej gimnastyki. Oczywiście jeśli występują konkretne dolegliwości związane z kręgosłupem (np. dyskopatia, zwyrodnienia, przepuklina międzykręgowa itd.) – najpierw należy skonsultować się ze swoim lekarzem. Pamiętajmy, że ćwiczenia na kręgosłup to także ćwiczenia wzmacniające mięśnie brzucha. Dlaczego? Ponieważ silne mięśnie grzbietu i brzucha stabilizują kręgosłup lepiej niż jakikolwiek gorset lub pas ortopedyczny.

ĆWICZENIA KRĘGOSŁUPA SZYJNEGO
W przypadku dolegliwości bólowych i sztywności szyi regularne ćwiczenia są niezwykle ważne, ponieważ powodują rozluźnienie zesztywniałych stawów kręgosłupa szyjnego i wzmacniają mięśnie odpowiedzialne za ruchy szyi.
Jeżeli w trakcie któregoś z ćwiczeń pojawi się ból, należy przerwać jego wykonywanie.
Ćwiczenia należy wykonywać 2-3 razy dziennie. Ćwiczenie 1 i 2 można również wykonywać na siedząco, tak więc z wyjątkiem ćwiczenia 4 wszystkie pozostałe mogą być wykonywane gdziekolwiek (np. w biurze lub w samochodzie oczekując na zielone światło).

Ćwiczenie 1
Leżąc na plecach na twardym podłożu skręcamy głowę zdecydowanie (ale nie szybko) w bok w kierunku barku. Po 3 sekundach skręcamy głowę w przeciwną stronę. Powtarzamy 5 razy.

Ćwiczenie 2
Leżąc na plecach zaplatamy palce obu rąk za głową, a przedramiona układamy po bokach głowy. Następnie próbując pokonać opór rąk, odginamy głowę ku tyłowi. Po krótkim odpoczynku ćwiczenie powtarzamy (5 razy).

Ćwiczenie 3
Siedząc z wyprostowaną głową, na przemian wysuwamy i cofamy podbródek. Ćwiczenie powtarzamy 5 razy.

Ćwiczenie 4
Leżąc na boku, opieramy głowę na małej poduszce, tak aby głowa i szyja były ułożone prosto. Nabieramy powietrza i wstrzymujemy oddech, równocześnie naciskając głową na poduszkę przez około 7 sekund, po czym wydychamy powietrze. Powtarzamy ćwiczenie 3 razy. Jeżeli bóle dotyczą również drugiej strony szyi, powtarzamy ćwiczenie w przeciwnym kierunku.
Istotą ćwiczenia jest naciskanie na poduszkę w kierunku strony chorej.
Ćwiczenie to można wykonywać również leżąc na brzuchu (wzmacnianie zginaczy szyi) i na plecach (wzmacnianie prostowników szyi).

Ćwiczenie 5
Siedząc z wyprostowaną głową kładziemy prawą rękę ponad głową i chwytamy nią głowę w okolicy lewego ucha (opis dotyczy schorzenia prawostronnego). Pociągamy delikatnie głowę w dół w stronę prawego barku. Po wzięciu głębokiego wdechu i zatrzymaniu powietrza, zdecydowanie napieramy na stawiającą opór rękę przez 7 sekund. Wykonujemy wydech, a po nim krótki odpoczynek. Powtarzamy ćwiczenie 3-5 razy. W przypadku dolegliwości po lewej stronie szyi ćwiczenie wykonujemy w przeciwną stronę.

Ćwiczenie 6
Siedząc z wyprostowaną głową skręcamy podbródek w lewą stronę do momentu pojawienia się dolegliwości. Następnie kładziemy prawą rękę z tyłu głowy, a lewą rękę na podbródku (patrz rysunek: schorzenie lewostronne). Po wzięciu głębokiego wdechu skręcamy głowę w prawo próbując pokonać opór rąk. Wykonujemy wydech, a po nim krótki odpoczynek. Powtarzamy ćwiczenie 3-5 razy. W przypadku dolegliwości po prawej stronie szyi ćwiczenie wykonujemy w przeciwną stronę.
     
ĆWICZENIA KRĘGOSŁUPA PIERSIOWEGO
Bóle odcinka piersiowego kręgosłupa występują u osób, które często siedzą, przez dłuższy czas, z pochylonym do przodu tułowiem, jak np. studenci lub pracownicy biurowi. Typowe objawy to bóle między łopatkami, a czasem trudności w wykonywaniu głębokiego wdechu. Czasami ból może być również odczuwalny z przodu klatki piersiowej.

Przyczyny dolegliwości
  • Przewlekłe nadwyrężenie więzadeł kręgosłupa spowodowane złą postawą
  • Schorzenia stawów łączących żebra z kręgosłupem wywołane zazwyczaj urazami
Sposoby zapobiegania
Należy dbać o prawidłową postawę:
  • Głowę należy trzymać prosto
  • Ściągać i rozluźniać łopatki wielokrotnie w ciągu dnia
  • Dbać o właściwą pozycję przy pracy, a w szczególności siedzieć na wygodnym krześle z dobrym podparciem pleców
Z poniższych ćwiczeń należy wybrać przynajmniej 2 i wykonywać je 1-2 razy dziennie przez co najmniej 5 minut.

Ćwiczenie 1
Siedząc lub stojąc ściągnij łopatki ku sobie poprzez splecenie rąk za plecami z równoczesnym odgięciem głowy ku tyłowi.

Ćwiczenie 2
Leżąc na brzuchu z rękami wzdłuż tułowia unosimy barki w górę. Wytrzymujemy przez 10 sekund, następnie odpoczywamy.

Ćwiczenie 3
Leżąc na brzuchu unosimy tułów na prostych rękach i skręcamy barki na przemian w obie strony, tak aby poczuć napięcie mięśni grzbietu.

Ćwiczenie 4
Po uchwyceniu długiego kija oburącz za karkiem, wykonujemy maksymalne skręty tułowia w obie strony.

Ćwiczenie 5
Klęcząc opieramy się na obu łokciach. Wykonując wdech wyginamy plecy w "koci grzbiet". Następnie wykonując wydech wyginamy kręgosłup ku dołowi. Aby ćwiczyć górny odcinek kręgosłupa należy wysunąć łokcie bardziej do przodu i obniżyć klatkę piersiową. Aby ćwiczyć dolny odcinek kręgosłupa należy oprzeć się na prostych rękach.

ĆWICZENIA KRĘGOSŁUPA LĘDŹWIOWEGO
Celem tych ćwiczeń jest wzmocnienie mięśni grzbietu i brzucha. Ćwiczenia te są szczególnie ważne, ponieważ silne mięśnie grzbietu i brzucha stabilizują kręgosłup lepiej niż jakikolwiek gorset lub pas ortopedyczny. W przypadku przewlekłych, dokuczliwych bólów krzyża sumienne wykonywanie poniższych ćwiczeń przez 3 miesiące powinno zdecydowanie zmniejszyć dolegliwości.

Zalecenia ogólne
  • Ćwiczenia należy wykonywać na miękkim dywanie
  • Ćwiczyć należy przynajmniej 2 razy dziennie przez nie mniej niż 5 minut
  • Między kolejnymi ćwiczeniami należy chwilę odpocząć
  • Wystarczające jest jednorazowe wykonanie 2-3 ćwiczeń z 6 proponowanych
  • Ćwicząc nie należy nadwyrężać mięśni
  • Początkowo ćwiczenia mogą być męczące, dlatego należy wykonywać tylko 2-3 powtórzenia
  • Jeżeli któreś z ćwiczeń powoduje wystąpienie bólu, nie należy go wykonywać
Usztywnianie lędźwi
Nauczenie się utrzymywania kręgosłupa lędźwiowego w usztywnieniu poprzez napięcie mięśni brzucha i grzbietu jest bardzo zalecane. Leżąc na plecach zginamy kolana, stopy opierając o podłogę. Ręce kładziemy pod głowę. Napinając mięśnie brzucha przyciskamy okolicę lędźwiową do podłogi poprzez minimalne uniesienie pośladków. Wytrzymujemy przez 6 sekund, odpoczywamy i powtarzamy 10 razy.
Najlepszym ćwiczeniem wzmacniającym mięśnie tułowia jest pływanie.

Ćwiczenie 1
Stojąc prosto ze stopami rozstawionymi na szerokość barków, opieramy ręce w okolicy krzyżowej. Palce skierowane są ku tyłowi, kciuki do przodu. Wykonujemy kilka spokojnych wdechów. Następnie wyginamy tułów do tyłu jak najdalej, podpierając lędźwia rękami i utrzymując proste kolana. Wytrzymujemy w tej pozycji przez 5 sekund, po czym wracamy do pozycji wyjściowej. Powtarzamy ćwiczenie 5 razy.

Ćwiczenie 2
Klęcząc opieramy się na prostych rękach. Następnie wyginamy plecy w tzw. "koci grzbiet" opuszczając równocześnie głowę. Wytrzymujemy przez 5 sekund, po czym wyginamy plecy w przeciwną stronę (w kształt litery U), unosząc równocześnie głowę. Kilkakrotnie powtarzamy wygięcia w obie strony.

Ćwiczenie 3

Leżąc płasko na plecach zginamy jedną nogę i chwytamy ją poniżej kolana. Następnie zginamy głowę starając się dotknąć czołem do kolana. Wytrzymujemy przez 5 sekund. Powtarzamy ćwiczenie drugą nogą w ten sam sposób.

Ćwiczenie 4
Leżąc na plecach unosimy prostą w kolanie nogę jak najwyżej. Następnie powtarzamy ćwiczenie drugą nogą. Kończynę staramy się unosić do granicy bólu.

Ćwiczenie 5
Leżąc na plecach rozkładamy ręce na boki. Następnie unosimy prostą nogę jak najwyżej, przenosimy ją nad drugą nogą i kładziemy stroną wewnętrzną na podłodze. Wytrzymujemy 5 sekund. Powtarzamy 5 razy, po czym wykonujemy ćwiczenie drugą nogą.

Ćwiczenie 6
Leżąc na plecach rozkładamy ręce na boki. Następnie unosimy obie nogi zgięte w kolanach i przekładamy je z jednej strony na drugą dotykając kolanami podłogi. Wytrzymujemy przez 5 sekund po każdej stronie. Powtarzamy ćwiczenie 5 razy.

Opracowała: mgr Lidia Haładyn

 

 

nowydzialrodzicKiedy małe dzieci ucinają sobie popołudniowe drzemki nasza kultura sprawia, że dorośli zwykle rezygnuje ze snu w ciągu dnia.
Nawet gdy dobrze spaliśmy wiele osób odczuwa naturalny spadek aktywności po południu, po około 8 godzinach od porannego obudzenia. Badania dr Sary Mednick naukowca z Salk Institute w Kalifornii USA pokazują, że drzemki przydają się, aby zredukować stres, poprawić szybkość uczenia się, refleks, i być bardziej wydajnym, ogólnie poprawić zdrowie.
Jaka powinna być długość drzemki (za dr Sarą Mednick):
Nano-drzemka: 10-20 sekund badania nie wykazały jeszcze czy takie krótkie drzemki mają dobroczynny wpływ.
Mikro-drzemka: 2 do 5 minut Są zaskakująco efektywne w pokonywaniu senności.
Mini-drzemka: 5-20 minut Poprawia czujność, uczenie motoryczne i fizyczną wydajność.
Super-Drzemka (Power-Nap): 20 minut Zawiera korzyści mikro i mini drzemek, ale dodatkowo poprawia pamięć i oczyszcza umysł z bezużytecznych informacji, co pomaga pamięci długoterminowej (pamiętanie faktów, zdarzeń i nazw).
Leniwa drzemka: 50 do 90 minut Zawiera sen wolno-falowy i fazę snu REM. Doskonała do odbudowy kości i mięśni.
Miłego drzemania.


Opracowała: mgr Lidia Haładyn